در واقع هیچ استاندارد واحدی برای تعیین اینکه سازه فولادی سنگین است یا فولاد سبک وجود ندارد و بسیاری از طراحان با تجربه یا مدیران پروژه اغلب نمی توانند آن را به طور کامل توضیح دهند. با این حال، می توانیم بر اساس برخی داده ها به طور جامع در نظر بگیریم و قضاوت کنیم:
1. وزن بالابر جرثقیل کارخانه: بیشتر یا مساوی 25 تن، می تواند به عنوان یک سازه فولادی سنگین در نظر گرفته شود.
2. مصرف فولاد در هر متر مربع بیشتر یا مساوی 50KG/㎡ است که می توان آن را به عنوان سازه فولادی سنگین در نظر گرفت.
3. ضخامت صفحه فولادی جزء اصلی: بزرگتر یا مساوی 10 میلی متر، کمتر برای سازه های فولادی سبک استفاده می شود.
علاوه بر این، مقادیری مرجع نیز وجود دارد، مانند هزینه هر متر مربع، حداکثر وزن جزء، حداکثر دهانه، فرم سازه، ارتفاع لبه‌ها و غیره. اینها می‌توانند داده‌های تجربی را هنگام تعیین اینکه آیا ساختمان کارخانه از فولاد سنگین یا سبک ساخته شده است ارائه دهد. فولاد البته بسیاری از ساختمان ها دارای فولاد سبک و سنگین هستند. اما برخی از آنها هستند که به جرأت می توان گفت فولاد سنگین هستند، مانند تاسیسات پتروشیمی، ساختمان های نیروگاهی، اماکن ورزشی با دهانه بزرگ، مراکز نمایشگاهی، سازه های فلزی مرتفع یا فوق بلند.
در واقع در مقررات ملی و اسناد فنی هیچ اشاره ای به فولاد سنگین نشده است. برای تشخیص سازه‌های فولادی سبک در ساختمان‌ها، بهتر است از سازه‌های فولادی عمومی به عنوان «فولاد معمولی» یاد کنیم. از آنجایی که دامنه سازه های فولادی معمولی بسیار گسترده است، می تواند شامل سازه های فولادی مختلف، صرف نظر از اندازه بار و حتی بسیاری از جنبه های سازه های فولادی سبک باشد. مشخصات فنی سازه‌های فولادی ساختمانی سبک وزن، تنها محتوای خاص‌تری را بر اساس ویژگی‌های "سبک وزن" آنها مشخص می‌کند و دامنه آن به قاب‌های پورتال تک لایه محدود می‌شود.
